Jak jest Pan (Pani) oceniany przez innych?


Takie stawianie kwestii świadczy o pewnym wyrafinowaniu pyta­jącego i jest bliższe formule testu psychologicznego niż konwencji typowej rozmowy wstępnej. W pytaniu tkwi pewna chytrość zmierza­jąca do sprawdzenia, czy kandydat do pracy nie jest nadmiernie bezkrytyczny i jak układają się jego stosunki z otoczeniem. Mało kto zdobędzie się przecież na stwierdzenie, że jest mu obojętne, co myślą i mówią o nim inni. Skoro tak, to niech powie, jak wyobraża sobie swoją ocenę dokonaną przez innych. Wykaże w ten sposób stopień swojej spostrzegawczości i obiektywizmu, określi jak dalece jest ot­warty na krytyczne opinie i co ewentualnie z tej otwartości wynika.
Roztropna odpowiedź powinna wskazywać rozmowy z rodziną, przyjaciółmi i współpracownikami jako podstawowe źródło samowiedzy co do tego, jak kandydat do pracy może być oceniany przez szersze otoczenie. Odpowiedź powinna zawierać informację, jakie kwestie lub sytuacje w życiu kandydata można by uznać za przykład dla miarodajnych ocen jego osoby. Człowiek twierdzący, że nigdy nie spotkał się z bolesną krytyką, albo przemilczający jej kierunek i następstwa w zakresie swego postępowania, nie zasługuje na zaufanie.
Trzeba zdawać sobie sprawę, że przy okazji tego pytania wy­chodzą na wierzch niektóre kompleksy osoby pytanej, jej ekstrawa­gancja, nonszalancki stosunek do pewnych wartości oraz zagrożenia związane z pracą w zespole ludzi i koniecznością poddawania się dyrektywom przełożonego. Kto nie umie przekonać o swej zdolności wyciągania wniosków z doświadczeń przeszłości, ten jest albo lekko-duchem, albo nie budzącym zaufania blagierem, albo może idzie przez życie po omacku i dostrzega zagrożenia dopiero wtedy, gdy inni mu kładą napomnienia łopatą do głowy. Szczęśliwie mądrzeje ten, kto umie uczyć się na cudzych błędach. Wśród poszukujących pracy są jednak i tacy, co nie wyciągają nauki z własnych błędów.

tRoll 2009-04-21