Czy lubi Pan (Pani) swój zawód?


Jest to pytanie o stosunek do tego, co się wybiera i co się robi w życiu. Pamiętajmy, że dorosły człowiek większość swego życia poświęca na pracę — każdego roboczego dnia co najmniej 8 godzin! Resztę czasu przeznaczamy na sen, rozrywki i inne również ważne czynności, ale nie tak czasochłonne. Ważne jest więc, czy o wyborze zawodu zadecydował kiedyś przypadek, a niefortunna decyzja podjęta w przeszłości kładzie się cieniem na późniejszym stosunku do swej pracy i zawodu, czy też wybór był od początku w pełni trafny i cała droga zawodowa w związku z tym udana? Na pewno spotkać można ludzi, którzy uważają, że mają wewnętrzne powołanie do wykonywa­nego przez siebie zawodu lub zajęcia i bardzo często potrafią w miarę logicznie to przekonanie uzasadnić. Lubienie swojego zawodu lub wykonywanego w celach zarob­kowych zajęcia jest zawsze odczuciem subiektywnym i niemierzalnym. Dlatego na zadane pytanie nie wystarcza odpowiedź lakoniczna w rodzaju „tak" lub „nie" albo inna ekwiwalentna w swej lako­niczności odpowiedź podobna: „owszem", „bardzo", „to zależy, gdzie się pracuje" itp.
Odpowiadający powinien możliwie najrozsądniej swą wypowiedź uzasadnić, dając wyraźne do zrozumienia, że w tej sprawie nie liczą się dla niego tylko i wyłącznie pieniądze, bo rozmówca wskaże mu natychmiast kilka innych bardziej popłatnych zajęć lub zawodów. Nie wolno więc odpowiedzieć np. tak: „To zależy, ile mi w danej firmie płacą..., ale w zasadzie tak. Tak, lubię swój zawód".
Odpowiedź można rozwinąć o stwierdzenie, że gdyby dało się zacząć wszystko w życiu od początku, to wybór padłby także na ten sam zawód. Można w tym kontekście podać inne alternatywne zawo­dy dające wyobrażenie o przemyśleniach i motywacjach kandydata. Można również poruszyć w odpowiedzi istotną dla praktyki kwestię: co jest najważniejsze, zadowolenie z pracy, czy awans?

tRoll 2009-04-21